Recent Posts
Join My Mailing List

The story of Anikees

Zo daar zijn we dan. Chillaxen in het Chillax resort in Bangkok voor onze mini honeymoon. Of juist een hele lange, het is maar hoe je het bekijkt. We hebben de eerste dag echt alleen maar geslapen en zijn nu net weer wakker geworden om 11.30. De afgelopen weken waren heftiger dan we misschien doorhadden en zo’n vlucht hakt er ook behoorlijk in. Al moeten we zeggen dat voor iedereen die nog langs wil komen, de optie Finnair over Helsinki echt ideaal is. In het vliegtuig begon het integreren in de Thaise cultuur ook al een beetje. Rijen, wachten, maar ook juist haasten en wc deuren die een slot hebben, ze leken het veelal nog niet te kennen.

Nu is het de eerste dagen vooral terugkijken en daarna alleen nog maar vooruit. Want we hebben grootse plannen, maar wat is er toch veel gebeurd de laatste tijd. Goed om dat allemaal te beseffen. Daarom in dit eerste verhaal uit Thailand een ode aan de bruiloft en onze fantastische posse.

Ook al waren we eigenlijk al vanaf 7 februari 2017 getrouwd, 20 mei voelt als en is toch eigenlijk wel onze echte trouwdatum. We wilden vooral een hele relaxte dag, een soort Anikees festival. En bij zoveel relaxedheid komt toch nog heel wat geregel kijken. In de laatste week hebben we nog heel wat spoedbelletjes met onze ceremoniemeesters, Bartje en Dieske gehad. En omdat ons huis ook steeds leger en ons hoofd voller aan het worden was, was de chaos compleet. Goed dat we die zonnige woensdag een Betuwetour hebben gemaakt en met alleen de mogelijkheid tot wifi, toch redelijk van de wereld leken te zijn. Hoe het op vrijdagavond dan toch uiteindelijk klaarstond beloofde veel goeds. Op het vinklijstje stonden o.a. vintage kleden en een loper, oude barokke trouwstoelen, een zelfgemaakte akte, een timetable op een pallet, een ‘Ome Kees, hier komt je zon bord’, slippers, Thaise biertjes, bohemian trouwkleding, een bh die je met een lage rug aankan (dames die bestaat niet, dus gebruik tape. Kim Kardashian is echt een inspiratie), oude foto’s, de markt (Kees vond het superfijn om al die rommel te verslepen), speeches, festivalbandjes, filmpjes, een wild boeket, en echt nog veel meer. Veel hiervan hebben we bijelkaar gefantaseerd met een beetje hulp van Pinterest.

Na een slapeloze nacht werd het eindelijk zaterdagochtend. We hebben allebei voor het eerst in ons leven meer uitgegeven aan de kapper, dan we aan een uitgebreid diner zouden doen. Heel veel krullen en voor Ak met bloementooi. Toen we thuis waren, was het al snel 12.30 en tijd voor de make up van de bruid. Handig en extra speciaal dat je moeder schoonheidsspecialiste is op zo’n moment. Tijdens het schilderwerk kwamen ook de bruidsmeisjes en –jongens binnen. Wat zag iedereen er mooi en gelukkig uit. Alles verliep nog volgens plan. De tuktuk en fotograaf stonden even later ook voor de deur en het leek ons leuk om een aantal foto’s te maken in het hondenpoepweitje naast de 6 meter lager gelegen Binnendieze, met de meisjes op de tuktuk, op blote voeten. En het leek voor 1 van hen bijna de rest van de dag zo te blijven, want in alle commotie viel 1 van haar chique pumps naar beneden. Er is geprobeerd wat buurtkinderen om te kopen, maar die bleven helaas al steken na de eerste 4 brandnetelstruiken. De bootjes die langs voeren waren allemaal te diep voor de waterkant of hadden geen zin om deze damsels in distress te helpen. Uiteindelijk toen de entourage al met een oneven aantal schoenen naar de fotolocatie reed, was daar die ene boot. Anika zette alles op alles en wist uiteindelijk met een snik en een Disneywaardig ‘ik ga trouwen en mis mijn muiltje’-verhaal een held uit zijn bootje te lokken, om ook tot zijn eigen verbazing de schoen uit de bosjes te toveren.

Op naar de graffitimuur! Waar niemand stond nog. Vanaf de brug kwamen we luid toeterend aan en omdat wij graag een entree met groot publiek wilden, kozen we voor de ‘from behind approach’. Eenmaal bij de muur werd alles smooth achter elkaar omgeroepen en stond iedereen er, van de boerenjongens tot de Bossche gang, keurig en snel op. Tijd voor de borrel! En daarna al heel snel de ceremonie. Verzorgd door ons muzikale BABS-duo Sher en Pelle. Anika’s vader, die haar moest weggeven, zat al lekker op zijn stoel. En de bruidsmeisjes, verrast door het verwachtte optreden over de loper, waren nog op het toilet, toen de eerste klanken van ‘Here comes the sun’ werden gespeeld. Gelukkig stonden de kleinsten al paraat voor hun rol en werd het pad naar de liefde vlotjes en in overvloed bezaaid met bloemblaadjes. Daarna volgde Thijn met zijn boodschap voor Kees en vervolgens werd Anika met de woorden ‘ik geef mijn dochter niet weg, maar je krijgt wel een vrouw van me’ overgedragen aan Kees. Daarna kwam HET lied en Anika en vooral Kees zeiden gretig en volmondig ‘ja’, ondanks hun (enige) meningsverschil over de nertsenfokkerij. En toen de speech, och man, Kees en zijn gevoel kwamen bij iedereen binnen. Anika begon erna bijna met een verkeerde speech en toen werd door handtekeningen en mooie berichten op de backpacks, door iedereen als onze getuigen bevestigd: Anika en Kees gaan samen hun plekje in de wereld vinden, waar dan ook, maar samen blijven ze.

Vanuit de andere zaal vingen wij iedereen weer op en zochten we weer steun bij elkaar. De schade was groot, zelfs het barpersoneel stond te grienen. Tijd voor de stukjes. De vader van Anika ging naar huis met de prijs voor beste en meest indrukwekkende korte film. Mede mogelijk gemaakt door broederliefde. Er kwamen een aantal grote influencers op het leven van Anika en Kees van way back tot nu voorbij. Zelfs Arubaans vriendinnetje Toby en de basisschool juf waren gestrikt. Nu wisten we waarvoor de lijstjes met namen en belevenissen waren die we maanden geleden al hadden ingevuld. Na een erg mooie speech van Pieter, veegde Bartje al zijn al opgeschreven tekst van tafel en freestylde hij over het zijn van Anika’s grote broer en nu eigenlijk ook die van Kees. Daarna bedankten we al ons bezoek. Konden we iedereen maar inpakken en meenemen, want wat houden wij van al die mensen om ons heen. Maar zolang iedereen de dingen blijft doen die die het allermooist vindt.. smilen wij van oor tot oor. En daar toostten we op met Singha-biertjes.

Op zo’n bruiloft vergeet je nog wel eens wat. Bijvoorbeeld het mooie veldboeket, waarvoor het nu toch echt wel tijd was om het naar de volgende gelukkige te gooien. Nee, Bep en ook Koen, heel eerlijk en verdiend. Gelukkig was mijn vader bereid om snel op een neer te sjeesen en 4 trappen te beklimmen, zodat dit moment weer op het nippertje was gered. Gelukkig was zeker ook Mini, toen ze het boeket ving. Dit is voor iedereen nog in slowmo te bewonderen. Nou Koen, daar ga je! Het is echt heel leuk hoor.

Op het nippertje was daar ook het eten. Arme curryvan, die met panne langs de weg was komen te staan en achterop een aanhanger het terrein op moest worden gesleept. Gelukkig waren er veel sterke mannen en was de kok ook een behoorlijke beer met groot til- en kooktalent. Lekkere vega curries en noodles en voor de liefhebbers Madam Jeanette saus. Jan bleek dapper, maar geen liefhebber. Toe was er een kokosbal of lassi. En voor de wat minder exotischen, was er gelukkig ook friet met een kroket van om de hoek.

Over de openingsdans hebben we ook nog wel wat discussies gehad. Van niks (Kees houdt er niet van om in het middelpunt te staan, dus de dag was zo al zwaar genoeg), tot een stroboscoop met apenpakken, naar uiteindelijk een interview met beide ouders, het begin van ‘Time of your life’, de blote kont van Kees en allemaal hakkend de dansvloer op. Goed dat we voor de laatste optie zijn gegaan. Sommigen hadden de hippie-vibe daarna flink te pakken en gingen met de blote voetjes van de vloer. Anika kreeg ook nog een mooie dochter-vader-dans met Pieter van Angelique cadeau. Zo had Anika toch nog een serieuze danspartner getroffen. Kees had ook een vader-zoon-dans maar dan op ‘Anton aus Tirol’. En dan staat op Deadmau5 Bartje tegenover je.. Muziek hoort bij zoveel herinneringen. Overal waar we om ons heen keken zagen we liefde vandaag, wat een fantastische, onvergetelijke dag! En wat een tof personeel. Wij hopen dat Syl inderdaad ook haar Kees vindt (maar niet Kees) en ooit ook eens zo mag trouwen.

De volgende dag werden wij wakker op een enorme roze wolk en een heerlijk ontbijt bij het Fletcher hotel met ‘de Achterhoek’, Brenn, Jenny en Bartje. Wat zijn we verwend. Daarna snel opruimen en tijd voor reflectie met Paulaners op het terras, meerdere keren in de week voor ons vertrek.

Conclusies:

- Van trouwen wordt je niet dronken, ook al eet en slaap je niet, maar drink je wel.

- Koudijs is echt een supertoffe trouwlocatie, ondanks dat het er af en toe nog een beetje naar hondenvoer ruikt.

- In trouwjurken kun je niet dansen, hoera voor kledingwissels.

- Kees trekt echt niet altijd zijn broek uit bij het lied ‘In de blote kont’.

- Zo fijn om te trouwen hoe je dat helemaal zelf wil. In ons geval zonder kerkelijke of overheidsbemoeienis, met eigen aktes, enz.

- Je kan echt volop genieten van je bruiloft en iedereen spreken als je maar zulke mensen uitnodigt als wij. Ze zijn allemaal even cool.

- Een bruiloft plannen is behoorlijk veel werk, maar elke seconde waard. Jammer dat die secondes drie keer zo snel gaan op zo’n dag.

- Het is heel slim om ceremoniemeesters te hebben op zo’n dag. Je kan echt niet meer helder nadenken.

- Een zingende BABS is de beste BABS.

- Die foto’s van frames in motion (Younes is the best!! Vooral zijn ninja moves voor dat perfecte shot) moeten zo mooi geworden zijn. Echt heel benieuwd naar het resultaat. De amateurkiekjes zijn ook al zo super (thx ook Mike).

Wat een fijn sprookje om op terug te kijken, nu hier vanuit Bangkok en altijd. Alle lieve woorden hebben we veilig opgeslagen. Stiekem was het afscheidscomité dat ons op Schiphol heeft uitgezwaaid toch een superfijne afsluiting. We waren natuurlijk al lang aan het afsluiten en afscheid aan het nemen, op het werk, op de bruiloft, alle afscheidsborrels, de bbq, alle momentjes samen in de week tussen de bruiloft en het vertrek en dan nog eens op Schiphol. Maar wat is het een fijn gevoel dat we zulke mensen om ons heen hebben die blijven en ons snappen, waar we ook zijn

We houden ontzettend veel van jullie en we gaan jullie missen, maar niet teveel ok?


This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now