Recent Posts
Join My Mailing List

Laa-gàwn Thailand

Klinkt Brabants voor 'laat het gaan' en zo voelt het ook een beetje, maar het betekent 'tot ziens'. Na ruim 2 maanden Thailand is het een mooi moment om ons plan voor hierna eens goed te overdenken en met jullie te delen. We komen hier zeker nog terug, maar voor onze toekomst moeten we nu in Indonesië zijn. Fijn dat we daar ook weer uit zijn gekomen.

Dus helaas voor jullie toch geen vakantieadresje in Thailand, maar alleen omdat we denken dat het nog beter kan. Dus niet getreurd. We hebben een aantal ideeën over de ervaring die we graag op willen doen, zeker als we voor langere tijd op een plek willen blijven. Zoals:

- We wilden iig ons duikinstructeurs diploma halen en ervaring opdoen.

Daarvoor was Koh Tao prima geschikt dus CHECK. Voor de langere termijn zoeken wij toch iets anders. Wij houden van een feestje en de hele backpackersvibe is tof, maar wij misten op den duur toch de liefde voor het werk, de natuur en de relaxedheid waar wij onderdeel vanuit willen maken. Wij denken dat je dat toch vooral zoekt als je je duikbrevet wilt halen of op duikvakantie bent. Maar als backpacker met nog wat Full Moon party neon achter je oren, is dat niet altijd het geval. Als instructeur heb je hier toch een beetje een 09.00-17.00 baan, met wel een enorme verantwoordelijkheid, maar weinig flexibiliteit vanuit je duikschool. Strakke tijdschema's en veel concurrentie op een klein eiland betekent ook veel sociale en minder sociale contacten. Gunstig voor de bezoeker, maar niet voor ons. Gelukkig was ons IDC-groepje gelijkgestemd. En we zijn ook allemaal heel blij dat we de opleiding hier hebben gedaan. Uiteindelijk is het dus helemaal niet erg dat de immigratie en werkvisum regels zo worden aangescherpt, waardoor wij hier uiteindelijk niet konden gaan werken. Al hadden we dat best graag een tijdje gewild. De 'iedereen zonder werkvergunning'-dreiging is er ongeveer elk half jaar en toch wordt het weer iedere keer uitgesteld. Omdat de economie erg afhankelijk is van de buitenlandse werkers. De Birmese voor het vuilere werk en de Westerse en Chinese voor het duiktoerisme. En als je de eerste buiten probeert te houden, heeft dat ook direct effect op de andere groep. Een jaar in een Thaise cel is vast ook een groot avontuur, maar dat risico gaat ons toch te ver. Toch hopen wij dat ze illegaal werken uiteindelijk gewoon echt gaan aanpakken en het gebruikelijker gaat worden om mensen met lange termijn intenties een werkvisum te geven of om meer bij te springen in de risico's en runs die worden genomen. Visums verlengen is wel een hele business, dus het zal nog wel een tijdje zo blijven.

- Natuurlijk willen we als kersverse duikinstructeurs lesgeven, maar liever willen we dat combineren met het opstarten van een project of het runnen van een resort.

Toch nog een beetje projectmanagers, maar dan beter, veel beter! Daarom Indonesië! Via Remie hoorden we over een interessante dame in Noord Sulawesi. Zij runt al een tijd een succesvol eco duikresort Manado. Zo succesvol, dat ze nu een tweede resort aan het bouwen is en ons op het oog heeft om de boel te gaan runnen. We gaan op 12 augustus 2017 kennismaken en helpen met de laatste voorbereidingen voor de opening op 1 oktober. Als we een match hebben zijn we erbij. Ons gevoel is iig al heel goed. Als we dit een aantal jaar kunnen doen, dan is dit de perfecte basis voor ons eigen paradijsje ooit ergens. Of wie weet, kunnen we dit wel niet meer loslaten en wordt Indonesië thuis. Al zou voor jullie Kroatië natuurlijk wel gezelliger zijn.

- HET project of resort moet er niet alleen maar zijn omdat geld moet rollen en wij succesvol willen zijn, maar vooral omdat we het idee hebben dat we hiermee, komt tie: een stukje meer bewustzijn creëren en mee naar huis nemen, terwijl je ook nog eens de best time of your life hebt. Daarvoor moet inderdaad ook geld worden verdiend, maar ons idee is dat je daar ook graag geld voor uit zou willen geven.

We merken soms dat lieve mensen met grote zorgen, zo hard van de daken schreeuwen dat de wereld eraan gaat dat anderen heel hard wegrennen richting MacDonalds en alles dat ze van hun af willen pakken. Beter kun je mensen een biertje aanbieden, in plaats van een glas azijn, hoe verbitterd je je er ook over voelt. Gelukkig zitten wij ondanks de onheilspellende verhalen in een happy flow. We merken dat die meestal beter helpt richting anderen, die Kees bijvoorbeeld ook dapper maar met lange tanden een bord gegrilde tomaat (lust hij niet) met fried rice (dat wel) zien wegeten. Vaak is het ook heel lekker hoor, maar Kees vindt zelf dat hij het allemaal moet leren eten. Toen Kees in het studentenhuis kwam wonen lustte hij tenslotte ook alleen maar piepers en fleisch. Met Kees turns veggie, heb ik trouwens niks te maken hoor, tenminste dus niet met dwingende hand. Zie je nu wel, dat werkt;) Ik stimuleer hem nu zelfs af en toe om wel dat stukje vlees of vers gevangen lokale visje te eten. Deze intenties, de liefde voor duiken en onze ideeën over comfortabel reizen kunnen bundelen en daar geld mee verdienen lijkt ons het mooiste wat er is. Hopelijk gaat het helemaal passen in ons nieuwe Lembeh straatje. Dat en een hond. Er moet een hond door ons gered zijn binnenkort.

- Geld verdienen en 'goed' werk doen.

In onze ogen gaan we het geld straks ook echt verdienen. Wat zou het toch mooi zijn als niet alleen maar eco-toerisme, maar ook het 'goede werk' uit het hippie vrijwillgershoekje komt. Dat er wordt beseft dat het werk in deze sector eigenlijk het meest essentieel is en al het duurst betaald wordt. Helaas meestal door de vrijwilliger zelf, of de hulpdoelgroep, die vanwege de vrijwilligers business hulpdoelgroep blijft. Dus uiteindelijk wordt de wereld er niet beter van, en de kinderen, oh de kinderen van de toekomst. Michael, je had daar een punt. Het is toch even gezegd, maken wij uiteindelijk zelf niet uit waar wij het meeste geld voor overhebben? En is een studie in marine biologie op dit moment niet eigenlijk veel waardevoller, dan die studie Bedrijfseconomie en die carrière bij Unilever erna? Als wij nog eens hadden kunnen kiezen..

- Moment of truth: 1 Oktober

Dus 1 oktober weten we het. Eigenlijk daarvoor al, want op 12 augustus gaan we er weer voor. Het aftellen is begonnen naar het volgende grote moment.

En als we over een aantal jaar ons eigen eco perma onder- en bovenwater hippie paradijsje opbouwen dan zijn we er helemaal klaar voor en groen, maar dan niet meer als gras. Al mag een beetje crea jonge honden mentaliteit best blijven.

Omdat we nog in Chiang Mai zijn en naar Pai gaan, en we elke dag weer een 'dit zou iedereen die hierheen komt moeten weten'-momentje hebben, zullen we in een volgend afsluitend Thailand verhaaltje nog een lijstje delen met momentjes om te koesteren en te vergeten.


This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now