Recent Posts
Join My Mailing List

Na 1 jaar

Mei was de maand van onze bruiloft en ons vertrek. Dus een mooi moment om eindelijk die wilde biggen wijn open te trekken en te bedenken wat voor mind-souvenirs we allemaal al mee hebben genomen. Gelijk prima input voor een nieuw bericht. Want dat is alweer even geleden.

Hoogtepunten van 1 jaar op avontuur

Bangkok

Want alles gebeurt in Bangkok. Het is prachtig, ruig en je hoeft alleen maar je neus achterna te lopen voor de beste eetplekjes. Als we weer een pak aan zouden willen trekken (that will never happen), dan zouden we ook prima een jaar in Bangkok kunnen wonen en werken. In zo'n jaar zouden we genoeg crazy meemaken for a lifetime.

Singapore

Onze uitstapjes naar robo city Singapore gaan we wel missen nu we een werkvergunning hebben. Want je kunt er naar de Zara, Mango, O'Neill en er zijn moeilijk veel hippe pop up zaakjes. In de super de luxe bioscopen is iedereen stil en mensen wachten geduldig met het in- en uitstappen van de tram. Wij ook, want zweepslagen zijn niet heel chill. En er zijn Indiase restaurants en lekkere broodjes overal, zelfs met falafel.

IDC Koh Tao

Onze IDC op Koh Tao was fantastisch! Ik kan me niet voorstellen dat er een leukere groep is om je IDC mee te doen dan met onze groep. Maar dat was met onze Divemaster groep in Nederland eigenlijk ook al zo. Dus misschien is dat altijd wel als je zo intensief met een groep van de 30ers-dilemma generatie je dromen aan het najagen bent. Wij voelden ons als groep iig heel speciaal. En ondanks dat we er niet gebleven zijn, zouden we alle avontuurlijke, aspirerende duikers met een beperkt budget aanraden om je brevet bij een goede duikschool op Koh Tao te halen.

And now we know:

Als je toch al alles hebt achtergelaten om ergens voor te gaan, je ook geen genoegen hoeft te nemen met minder. Klinkt super logisch, maar het is verleidelijk om met iets door te blijven gaan dat prima, maar niet super is. Maar dat hebben we al gedaan. Er is niets dat ons tegenhoudt, geen spullen, geen vaste lasten, alleen de belofte aan onszelf om dit te gaan doen. Duikkoffers zijn trouwens wel lomp, onhandig, groot en zwaar als je on the move bent. Maar anyhoe, is het HET nog niet, maar zit het al wel in de richting, dan is het makkelijker om vanuit daar weer in iets nieuws te rollen dat beter past. Je bent er nu toch en je leert gaandeweg ook steeds meer mensen kennen die je op weg helpen. Die stip op de horizon, daar ga je naartoe!

Dat moment dat je weet, we blijven hier

En dat is hier, op Lembeh. Volgens mij gaat het wel goed, de muur staat vol lieve teksten en de gasten zeggen regelmatig dat ze terug willen komen. Dus als dat ook gebeurt weten we het zeker;). We hebben ook een fijn clubje staff bij elkaar gesprokkeld, dus langzamerhand kunnen wij iets gas terugnemen en echt ervaren hoe het is om de boel hier te managen. En die groenten- en fruittuin eindelijk gaan maken. Het pad is er, de eerste ananassen zijn gepland en het kippenhuis is af.

Weetjes:

- Stereotypen (over Fransen, Amerikanen, Nederlanders, Duitsers, Australiers, Engelsen, Spanjaarden) zijn zo waar, meestal.

- Zelf je gasten 7 dagen in de week van 's ochtends tot 's avonds laat op hun wenken bedienen hoeft niet per se. We hebben het geprobeerd en daar wordt je echt heel moe van. En hoe oneerlijk is dat voor gasten die als laatste komen. Die krijgen toch een portie andere Anikees energie dan. "Matti so ada". Een burn out past ook echt helemaal niet bij wat we voor ogen hadden met hier naartoe gaan. En ook niet bij jullie voorstelling van ons leven hier, chillen als Bob en living it up to the max. Working on it daily. Zoals ze hier zeggen: Slow mar slak, dat wordt meer ons ritme.

- Babies, alsjeblieft nog even niet (later jo).

- Kuikens zijn super cute, maar we zijn blijkbaar ook nog geen goede kippenouders. Onze 4 baby chicks hebben het geen van allen overleefd. Waarschijnlijk door slangen, onze eigen Muffin en stropers uit de kampung. We halen er daarom nu een paar volwassen dames voor Toktok bij. En dan verse eitjes.

Met Stef en Rose naar Bali

Kerst vier je niet alleen, ook niet hier. En hoewel kerst hier met een overwegend protestantse bevolking echt een enorme happening is, was het toch fijn om kerst dit jaar in een Hollandse bubbel op Bali te vieren. Samen met Stef en Rose. Villa, zwembad, top 2000, bier, niks meer aan doen. En dat deden we dan vaak ook niet. Na aankomst om 06.00 's ochtends smaakten de eerste 10 koude biertjes zalig, die erna vast ook, maar die herinnering is wat vager. Rose en Stef hebben ook voor het eerst echt gedoken en laten zien dat ze Oehoehrend hard gaan op een motorbike. Ohja en de beach cocktails met after in da club. Dat ging behoorlijk loesoe. Op het lage landen feestje weer mates! Kan niet wachten!

Souvenir: vrienden voor het leven, nomnomnom van thuis, te cool masker en de uitspraak 'Wie is hier nu de snackbar!?'.

Papa op bezoek

Kees ging in januari naar de Europese duikbeurzen samen met Simone om aan iedereen te vertellen hoe fantastisch het hier is. En in ruil kreeg ik papa op bezoek. Supertof om live te kunnen showen waar we nu precies zitten en wat we allemaal aan het doen zijn. Ik moest hem natuurlijk ook alle mooie plekken van het eiland laten zien. Die kende ik eigenlijk zelf ook nog niet allemaal, dus we hebben samen Lembeh verder ontdekt. Het is hier echt prachtig, met alle stranden, natuur, kleurrijke dorpjes en natuurlijk de onderwater wereld. Pa heeft ook Thalassa Lembeh's eerste team building spelletjes dag georganiseerd. Toen we allemaal weer uit de knoop waren en veilig op de grond stonden was er pa's nasi. En die is the best. Mijn ervaring met Indonesisch eten is hetzelfde als wat ik heb met de Italiaanse keuken. Ik mis altijd meer, voor mij is de ideale nasi bruin van de kruiden en met veel verschillende groenten, tofu, ei en rozijntjes. Ananas en sambal on the side en een dikke klodder pindasaus on top. Nom, nom, nom.

Souvenir: buiten lifetime memories, een te lief pakketje vol goodies uit Nederland en dus eindelijk een goede fles witte wijn, wat Wild pig nu echt voor mij is. En voor pa, hij zag dat het goed was...

Jasper en Vera op bezoek

Het tweede vriendenbezoek was op het resort in Lembeh, nadat Jasper en Vera zelf Bali hebben verkend. Kort maar krachtig beleefden we de hoogtepunten van Lembeh; bounty strand, snorkelen, een echt kampung feestje, een heel Hollands verjaardagsfeestje (voor Jasper) en ouderwetse huis, tuin en balkon feestjes met Bintang. Want we hadden heel wat gemiste Bossche bier momentjes in te halen samen. Vera en Jasper, wij weten het nu ook zeker. Trouwen, babies, alles, en een huisje in Den Bosch (of Utrecht) zoeken;). Jaaaa! Biarjo.

20-05-2018 1 jaar getrouwd

Volgens mij hoeven we niet nog een keer te zeggen hoe ontzettend mooi dit was. Wat een liefde, wat een geluk.. hebben wij met zulke mensen om ons heen, ook al zijn we hier.

Als we terugdenken zit dit liedje in ons hoofd: The Beatles, played by Sher en Pelle "Here comes the sun".

Note to ourselves: het vieren van je trouwdag op een resort is best lastig. Kees en ik doen nog veel uitvoerende taken zelf, waaronder de receptie. En het is lastig voor gasten als die er een dag niet is, wat in principe betekent dat wij er in principe altijd zijn. Deze maand start daarom Claudia, hiep hoi! Collega Mega(tron super her(o)) was tot nu toe onze redder in nood, maar we konden het haar niet aandoen weg te gaan toen er ineens 2 Franse babies, wel met hun ouders hoor, aan wal kwamen. Want als er iets is dat we ook hebben geleerd; babies zijn echt veel werk, ze gooien met alles dat ze te pakken krijgen en niet kunnen doorslikken. Oh, en ze poepen uiteraard en daar hebben we het niet zo op, vooral niet van vreemden. Up and go's zijn in die volgorde perfect, maar de down variant betekent dat je hele arm onder de poep zit. Kees zijn arm, ik ben goed in rocks-paper-scissors dus ik had alleen beentjes omhoog houd-duty. Echt onmogelijk om op een goede manier uit te trekken. Doodeng en breekbaar ook. Ik snap dat gasten hun baby graag in onze handen drukken om zsm kopje onder te gaan. Voorlopig blijven wij lig het liefst nog even zonder, ook al zou die van ons natuurlijk superleuk worden. (Aanstaande) Babies van mensen die we goed kennen vinden we ook heel erg leuk en lief hoor. Wie weet, ik heb nog zeker wel 3 jaar ofzo. Op het resort zijn ze iig al wel helemaal voor en zou het een soort commune baby worden, haha.

Honey, we're home

Na een jaar hebben we ook eindelijk weer een plek om thuis te noemen. Ons huisje op de heuvel is af en we zijn druk aan het inrichten. Ik loop continu in en uit, niet omdat ik in het huis moet zijn, maar gewoon omdat het zo tof is om alles gezellig te maken. We hebben het meest kitscherigste thee servies gekocht. Voor de sier, of voor hoog bezoek. We hebben ook een nieuw tv scherm, dus kunnen Netflixen en Nederlandse tv kijken naar hartelust. Joehoeee, 'Ik Vertrek', 'Break free' en lekker aan de binge met series. Tip: La casa del papel (Thanks Jas en Vera). Ik moet mijn verzamelwoede wel weer onder controle proberen te houden. Gelukkig is Kees lekker praktisch. En zijn tuinman capaciteiten komen ook weer helemaal naar boven. Maar heerlijk, home is where our stuff is en we zijn helemaal blij om eindelijk ergens te kunnen settelen. Op de plek waar we nu willen zijn.

Anikees on tour

En waar we ook heel erg veel zin in hebben na ons tropenjaar: Anikees goes back to da frogland. Want missen doen we Nederland en vooral jullie ook! Van 15 augustus tot 19 september komen wij naar Nederland. Het wordt wel even lastig om hier weg te gaan, vooral om weg te zijn van al onze harige vriendjes. En ook de honden. De agenda loopt al wel goed vol met festivals (Jaaaaaaaa!!), bbq's, koffie dates, borrels, etentjes, reünies, baby knuffel sessies en mini vakanties in de vakantie. En logeerpartijtjes, want in +31 dakloos. Zin innnn! Gezellie!! Jullie zijn lief!


This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now