Recent Posts
Join My Mailing List

Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. We kunnen nu niet blijven, we k

Zo voelde de reis naar Nederland toch wel een beetje. Anika had de hele reis heel efficiënt en tot op de dag gepland. Waardoor Kees voordat we er überhaupt waren al behoorlijk in de stress zat. We gingen ook juist om een beetje bij te komen toch? Of beter we gaan einde jaar wel een weekje naar Bali, cocktails drinken, eten en niksen. We moeten in Nederland alles van een jaar zoveel mogelijk proberen in te halen.

On tour in Nederland volgens

Anika: Het hebben van een plan geeft rust en duidelijkheid, ook logistiek gezien. Ik ben een lijstje meisje. We kunnen zo zeker genoeg tijd doorbrengen met iedereen die we graag weer zien. En om direct te starten met Lowlands, kan niet beter toch? Chill vibe on!

Leermoment voor de volgende keer: De mensen die ons graag willen zien komen ook vast wel naar ons toe als we iets langer op een plek zijn. Gelijk naar Lowlands met al een klein deel van ons superlieve clubje, blijft een goed idee. Niet gelijk in de koffiekring en op de praatstoel, maar in de beste omstandigheden goed bijbuurten en acclimatiseren. Maar het was ook best heftig. Zeker voor Kees, haha.

Kees: We zien wel.

Leermoment voor de volgende keer: 'We zien wel' is voor mij een heel natuurlijke en prettige houding. Maar ik ben erachter dat dat niet altijd geldt voor mijn familie en vrienden, waar ik natuurlijk gek op en blij mee ben. Andersom moet ik ze dat ook met mij zien te houden. En vanuit een muisstil, idyllisch eiland naar een feestende mensenmassa van 18.000 man, is veel te heftig.

Bier, borrel, eten, bier, borrel, eten, bier, hello plus 10 kilo

Dus er waren festivals (2 maar hoor), afgewisseld met bbq's, borrels, etentjes (het is niet gek dat we 7 en 10 kilo zijn aangekomen in 1 maand, leuke souvenir, jo thanks), wandelingen, klets, fietsen (wat hebben we dat gemist) de Devarana sauna, een beetje hulp voor mijn broer is klusser en de geboorte van Koosje (zo mooi)! Nog een korte vakantie naar Frankrijk, zodat we toch ook echt even een vakantiemomentje met ons tweetjes waren, een vakantie van Anika met haar moeder en voor Kees lekker bankhangen, en jawel bier drinken in Ulft.

En als je dan zo in Nederland bent, dan merk je ook wel dat je het mist. Lekker even de stad in kunnen lopen, gevarieerd vegetarisch eten, de kroeg in, of op spontaan bezoek bij iemand, vooral voor Anika ook het keuvelen met vriendinnen. Want Kees snapt steeds meer, maar is nog steeds niet de Peter Timofeeff van de vrouwenbuien. Dat hoeft en kan ook niet. Vrouwen zijn af en toe moeilijk ingewikkeld, en mannen trouwens ook. En wat je vooral mist is dat je niet meer overal bij bent en dus ook niet altijd op de hoogte van alles bent. Baby's, aanzoeken, nieuwe banen, huizen, relaties, maar vooral de kleinere alledaagse gebeurtenissen. Al doen we redelijk ons best en zijn WhatsApp groepen en gesprekken voor velen inmiddels een last, maar voor ons een heilige bron van informatie.

Maar het was erg fijn om het allemaal weer even in het echt mee te krijgen. Het heeft ons wel wat energie gekost, maar als je het stopt in de dingen die je het belangrijkst vindt, dan is dat goed. En dat vinden we, jullie heel belangrijk dus.

Op zoek in Lembeh land

Terugkomend uit Nederland moesten we ons plekje op Lembeh ook weer even vinden. Er had toch even een ander bewind gezeten, maar het voelt inmiddels weer vertrouwd. Het was i.i.g. heerlijk om de honden en de beestendoel weer te zien. Ceripa was nog een beetje gepikeerd en deed de 'Scooby doo' toen hij ons zag en Tankis kon zijn enthousiasme niet bedwingen, rende, sprong en trakteerde ons al samen vallend op een uitgebreide face wash. Wat waren ze veel afgevallen! Van ellende waren ze blijkbaar ook maar in hongerstaking gegaan. Sorry liefies! Maar we zijn weer thuis.

De eerste weken zijn we gaan evalueren met welke frisse, enthousiaste plannen we zijn gestart en hoe we daar nu instaan. De energie was even laag, de mindset verward. Uiteraard lieten we onze gasten daar niks van merken en liep de resort machine gewoon gesmeerd. We are professionals, natuurlijk. Maar persoonlijk knaagde het toch dat we er wat meer zouden willen halen. Iets dat we nog niet voldoende deden of er nog niet genoeg vrijheid voor voelden. Dus wij gingen ook even op de automatische piloot werkstand en 's avonds in bezinning met elkaar. De keus om hier te zitten moet wel afwegen tegen datgene dat we achterlaten en dus allemaal hierdoor missen in Nederland. Anders is het moeilijk te verkopen een onszelf en het thuisfront. In Maart 2019 wordt ons werkvisum verlengd (dit is vrij kostbaar) en daar willen we dan ook echt weer eerlijk en gemotiveerd voor kunnen gaan.

We zijn er weer

Gelukkig is het gelukt weer op dat punt te komen en was dit dal blijkbaar ook gewoon hard nodig om ons weer sterker te voelen over wat we hier nu precies doen. De roze bril hebben we weer opgezet. We weten waar we vandaan komen, wat we hier hebben en zullen dat niet te snel willen opgeven, voordat we er echt al het mogelijke voor ons gevoel hebben uitgehaald. Dat is nog niet zo. We willen ons meer gaan richten op duurzame samenwerking voor de bescherming van het leven in de straight en we zijn aan het kijken of we kunnen samenwerken met non profit organisaties die interesse tonen in dit gebied. Genoeg te doen m.b.t. dieren(smokkel), het beschermen van schildpadden bijvoorbeeld en het plastic probleem. En we zijn begonnen met onze perma moestuin. We moeten verder nog leren gitaar spelen en Anika leren haken. En we willen veel meer gaan duiken. Toch ook wel een beetje het ding dat hier het coolst is om te doen. Drukdruk dus.

Red een zwerver

Vooral nu met Bintang. Slapeloze nachten en we hebben daarom onze vakantie naar Bali maar even uitgesteld. Deze zwerfhond vonden we in de jungle achter het resort en was meer dood, dan levend. Hij is schrikbarend mager en kotst bijna al het eten dat hij binnen krijgt weer uit. Maar wij hebben vertrouwen in Bintang (betekent 'Ster' en is het meest gedronken bier in Indonesië), dat hij weer gaat shinen als een malle. Niet letterlijk malle, want we zijn erg voorzichtig i.v.m. hondsdolheid. Maar gelukkig komt dat erg weinig voor. De dierenarts komt morgen. Fingers crossed.

Visite, visite, maximaal genieten

Wat ook echt een hoogtepunt was in de after Holland periode was dat Remie en Dieske op bezoek zijn geweest. Een beetje van thuis hier hebben is af en toe erg fijn. Als je dan alles zo uitlegt en laat zien, dan besef je wel: Ja het is hier echt wel heel mooi. Kees kon zijn mannenei kwijt, of gewoon stil en van bier en een nootje genietend, samen met Remie voor zich uitstaren. En Anika kreeg nu ineens veel meer respons op BNN'er gossip, haarideetjes en ingewikkeld gevoel gedoe. Naast wat superlieve Hollandse boodschapjes, hebben we ook de nieuwe van de Jeugd als souvenir meegekregen. We komen jullie nog wel tegen in de moshpit of life. De afsluiting in Tangkoko was magisch, toen de zwarte makaken ons, nadat we de tarsiers, couscous beren en tarantula al hadden gezien, kwamen uitzwaaien. Dank je wel schatjes dat jullie even in onze bubbel waren en het zo'n mooi feestje was.

We blijven hier nog wel een tijd, maar waar we kunnen doen we nog zoveel mogelijk in Nederland mee. We hebben nu al zin in Januari, als de ouders en bonus ouders van Kees langskomen. En Februari, als de kleine Sjors wordt geboren. Echt zo jammer dat we er dan niet zijn. Maarrr 4 maandjes later komen we knuffelen en gaan we dansen op de bruiloft van Mini en Koen.

Heel veel liefs uit Lembeh


This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now