Recent Posts
Join My Mailing List

Van Hals op visite

Welcome to Lembeh

In januari maakten Jan, Bep, Benny en Josie de grote wereldreis naar Manado om ons op te zoeken. Na een strenge controle, kwamen ze dan eindelijk door de douane. De zon moest maar snel doorkomen, want wat een bleke snuitjes. De reis was inderdaad erg lang geweest. Nog 1,5 uur doorzetten en we konden eindelijk allemaal ontspannen op Lembeh. Onderweg hebben Kees en ik ons van onze beste tour guide kant laten zien. Dat je het beste niet vooruit naar de weg kan kijken, want de mensen hier hebben nogal een pittige rijstijl, maar het gaat altijd goed. Behalve 's avonds, als iedereen aan de captikus, letterlijk vertaald rattengif maar heel natuurlijk van de suikerpalmboom, zit. Geen Balinese tirelantijn hier, maar het is allemaal een stukje rauwer en in onze beleving is alles en iedereen erg oprecht. De huizen hier zijn eigenlijk vaak heel mooi en mensen zorgen erg goed voor elkaar. Traditionele Minahasa huizen zijn een soort Ikea bouwpakketten en er ligt ook nog wat Nederlandse geschiedenis hier. Ook zie je op elke hoek van de straat een kerk en er worden er nog steeds overal bijgebouwd. De meeste mensen op Lembeh zijn vissers, waardoor je zou verwachten dat ze ook wel iets beter met de zee om zouden gaan. Maar lange termijn denken bestaat hier nauwelijks. Je leeft nu en als het nu goed is: 'Biarjo'. Ook geduld is een schone zaak. Als je hier vraagt hoe laat het is krijg je vaak te horen: Jam tunguh. Wat betekent dat je gewoon moet wachten totdat het gebeurt. Goed tegen de stress, want je Nederlandse manieren van tijd en structuur kun je hier beter gelijk loslaten. Het komt daadwerkelijk ook altijd wel weer goed.

Eindelijk in Bitung, een erg authentieke havenstad. Nog 20 minuutjes met de boot en de schoenen en lange broeken konden uit. Een kleine tour over het resort en naar ons huis op de heuvel. En natuurlijk een Bintang, koffie (Nescafe, check) en een frisje op de veilige aankomst en de mooie momenten hier samen. Cheers! Grappig om de hele bubs zo op je balkon te hebben zitten. En hoe gewoon dat dat dan ook weer is gelijk. Hier in onze bubbel. Al heb ik net in Bali geleerd dat het beter is om het geen bubbel te noemen. Dat is zo gesloten.. In ieder geval daar waren ze, op onze plek.

Rustig aan

De eerste dagen deden we het lekker rustig aan, goed tegen de jetlag en tijd om even te landen en te wennen aan de hitte. Perfect, want Lembeh is een eiland waar niet erg veel te doen is. De meeste gasten komen 2 weken lang het resort niet eens af, behalve voor het maken van de dagelijkse duiken. Nou raden we het altijd wel aan om ook eens binnen een straal van een kilometer rondom het resort te gaan kijken. Dan kun je toch wel echt zeggen dat je in Noord-Sulawesi bent geweest. Het resort ligt in een mooie baai, middenin de jungle en tussen een aantal mooie kleine vissersplaatsjes. En nee, er zijn daar geen barretjes, winkeltjes of restaurantjes.

Chillen als een local

De mensen zitten hier na het werk gewoon lekker bij elkaar op de veranda, stoken hun eigen alcohol (die beruchte captikus) en zijn ook erg goed in het geven van feestjes, waar je ook van harte welkom bent. Het is niet voor niks dat je voor elk huis een paar boxen ziet staan te grote van een zeecontainer. De mensen zullen je hier niet snel dingen proberen te verkopen, je aan je mouw trekken of je proberen op te lichten. Ze zullen je wel vol verbazing aankijken, Buleh naar je roepen, verlegen zwaaien en je het liefste vragen om met ze op de foto te gaan. Je bent hier nog een bijzonder fenomeen als westerse toerist. Als wij gaan winkelen in de buurt dan krijgen wij een heuse celebrity treatment, wat wij dan weer eigenlijk best wel gênant vinden. Maar het is allemaal ook wel schattig. Omdat dit gezelschap al eerder verwend was door Bali, moesten we de verwachtingen een beetje managen. Maar hoe luxe, heel het resort voor onszelf om lekker bij elkaar te zijn, bij te praten, te zwemmen, uiteraard naar Duitse muziek te luisteren en te genieten van het op dit belangrijke bezoek aangepaste menu, vergezeld door de nodige drankjes. En ze hadden cadeautjes meegenomen! Nederlandse vegan lekkernijen, ob's, boxershorts, wijn, daar worden we tegenwoordig heel erg gelukkig van.

De jungle in

Toen iedereen een beetje was bijgekomen hadden we een nacht in de jungle gepland. Wel gewoon in een huisje hoor. Tangkoko is een groot beschermd natuurpark in de buurt waar je als je geluk hebt zwarte makaken, tarsiers, koeskoes beren, hornbill vogels, tarantulas, slangen en de Kingfisher kunt zien. Direct bij aankomst in het park werden we al begroet door een grote groep zwarte makaken. En onze gids vond de Kingfisher vogel en de tarsiers ook heel makkelijk. Dus we waren snel klaar. We hebben toen nog een tijdje op het strand gezeten om te wachten tot zonsondergang, zodat we ook de tarantula nog even konden meepakken. Zachtjes slopen we dichterbij, totdat de gids het teken gaf voor de foto en zijn lamp op de tarantula richtte. Gelukt, net op tijd, voordat het monster al dat licht wel welletjes vond en weer vlug in zijn boomstam kroop.

Local village walk

De volgende dag konden we precies tussen de buien door een local village wandeling maken onder begeleiding van Forni. Tankis wilde natuurlijk niet achterblijven en had al snel in de gaten dat wij via de achterkant van het resort omhoog gelopen waren. Dus mee. We hebben het echte lokale leven kunnen laten zien. Hoe de mensen wonen en 's avonds vaak zitten, omdat we ook uitgenodigd werden om even te komen chillen op de veranda van de broer van Forni.

Beachtime!

Na de meeting met Tasikoki, waar wij een educatief project voor lokale scholen mee zijn gestart, was het weer tijd voor een leuke activiteit. Een wandeling de andere kant op bracht ons bij ons kleine privé strandje. En tijd voor ons eigen Top gear moment met deze boys toy. Vader en zoon testten het boentje (half bootje, half schoen) met nieuwe supersnelle Honda motor uit. Nog niet zo makkelijk en eigenlijk ook helemaal niet zo snel.

Happy birthday to allemaal

Voor Benny's 65e verjaardag hadden we ook een bijzondere dag gepland. 's Ochtends werd er al mooi gezongen voor Benny in een versierd restaurant en mocht hij de kaarsjes uitblazen op zijn boterhamtaart. Omdat alle verjaardagen van Jan, Bep, Benny en Josie in januari en februari vallen en wij niet in de gelegenheid zijn om deze verjaardagen samen te vieren, hadden we een groepsverjaardag eilandtour georganiseerd, met cadeautjes, meer taart en versiering toe.

Eiland tour

Weer lukte ons het niet om Tankis af te schudden, dus mee in de auto. Misschien waren de ochtendtaart en het besef van het bereiken van zo'n respectabele leeftijd Benny wat veel geworden, want de autorit viel hem erg zwaar. Als echte locals zaten we achterin een pick up truck en hoewel de wegen onlangs nog helemaal zijn vernieuwd, is het veel omhoog, omlaag, heen en weer. Gelukkig was daar de verlosser, bij ons eigen Rio's uitkijk punt. Het was nu nog maar een klein stukje verder naar het strand. Hier konden de hippe nieuwe snorkel maskers uit de tassen worden gehaald. En slow maar slak bereikte de groep uiteindelijk het punt na de zeewiervlaktes, waar Nemo, zeesterren en zelfs Bep's lieveling koraal werden bewonderd. Na al dat harde werken was het tijd voor een Indonesische picknick lunch, die maar sommigen durfden te eten met Epi's befaamde en gevreesde local dabu dabu. Pedis sekali! En natuurlijk moesten we op de foto, met een groep Indonesische toeristen uit Jakarta dit keer. De enige andere bezoekers van het strand. En toevallig was ook hier een jarige Jobien in hun midden. Dus nog een paar extra kiekjes van de feestvarkens samen.

Op de terugweg ging Benny verstandig voorin, werden de power banks en alle spullen weer ingeladen en maakten we nog een laatste stop bij Trikora. Dit is een monument om de bevrijding van de Japanners te herdenken, met een Nederlands vliegtuig waar je onder kunt zitten en er is uitzicht op de grote haven vol olietankers van Bitung. Maar toch, deze plek heeft wel wat. En wat een heerlijke dag.

Snorkelen in de regen

Je kunt Lembeh niet verlaten zonder een echt duik- of snorkeltripje gedaan te hebben. Dus gingen we erop uit. Bij het resort rechtsom de hoek, iets verder dan het strandje heb je een mooie snorkel baai voor het dorpje Kareko Batu. Heerlijk, ondanks de regen. Nat wordt je toch. Er was vooral koraal, wat kleurige rifvissen en we zagen een grote kreeft. Er zit hier nog veel meer mooi spul, maar daarvoor moet je in de Straight toch echt wat dichterbij en met gespitste ogen komen snuffelen.

Zelfgemaakte nasi kuning met spin

Na deze mooie dagen vol natuur, zee, klets, eten, wijn en bier nog een gezamenlijk laatste afscheidsmaal. Traditionele nasi kuning, medebereid door Bep en Josie. En de staff geheel vrijwillig en zelfs erg gezellig mee aan tafel. Ook mee aan tafel een grote spin in blijde verwachting, maar dat mochten we niet tegen Bep zeggen. Dat je familie zo ver weg zit is niet altijd makkelijk en om ze dan ineens zo dichtbij je te hebben is echt bijzonder. We zijn zo blij dat ze het hier hebben gezien en nu ook met eigen ogen hebben gezien dat het goed is. En wat van de Lembeh vibes hebben kunnen opnemen. Sowieso, 'Every little thing is gonna be alright'.

Singapore dag 1: green city

Maar er was nog een deel 2 van deze reis. Singapore! We verbleven in hotel Nostalgia, waar ik al eerder met mijn vader had gelogeerd. Knus, dichtbij het centrum, goed ontbijt en blijkbaar ook nog eens naast een heel fijn Grieks restaurant. We hadden niet verwacht dat het nog zo moeilijk zou zijn om vegan te eten in Singapore, maar uiteindelijk zijn we gelukkig niet verhongerd. We hadden op de eerste dag een natuurdag ingepland en op de tweede dag een Shinese shitty shop day. Uiteindelijk werd dit toch allemaal een beetje anders, omdat ik in de botanische tuinen bijna van mijn stokje ging en ineens met 39.2 alleen maar stil in het gras wilde liggen. En dan was er daarna nog die taxi die niet naar onze zone wilde rijden.. Maar wat een mooi park. Dat had ik in ieder geval dan nog wel meegepakt. En terwijl ik lag te rusten met mijn hoofd op Kees' schoot, konden de anderen naar de Orchidee tuin. Wie is er hier nu eigenlijk 60+?

Dag 2: Niet mokken, lekker shoppen

De volgende dag voelde ik me gelukkig weer een stuk beter. Logisch, want het was tijd voor shopping. China town is weer echt een heel andere wereld. Zeker nu vlak voor het Chinese varkens nieuwjaar. Gekkenhuis. Wat een prullen overal, heerijk. Vooral dat alle dames bij de eerste de beste winkel gelijk volop aanvielen. Geslaagd, een tas vol souvenirs met herinneringen voor thuis.

Gardens by the bay

En dan als grande finale the gardens by the bay, by night. Een populaire lichtshow begeleid door klassieke meesterwerken onder luid (vast Chinees) geawwww en geoeehhh van het publiek. Het was ook mooi, maar ik vond het vervoer naar huis nog veel mooier. Na de show was het haasten naar de taxis. In Singapore wachten mensen altijd netjes in de rij en die was al redelijk lang. Maar er stond 1 G-Unit bling bling wagen klaar die de rest oversloeg, cheapskates. Voor ons! To the hotel in style en daarna eten bij de Griek. Heerlijke afsluiting van deze memorabele reis.

Jullie zijn lief

En ondanks dat we zo ver weg zitten, ik mijn energie soms onder het bed moet zoeken, wij hier ook onze ups and downs hebben, je gewoon kan Facetimen, maar dat met 7 uur verschil en drukte soms nog best een uitdaging is, we echt nog meer moeten genieten van het hier zijn, het soms best intensief is van niemand naar 4 hele lieve, zorgzame (bonus) moeders en vaders om je heen, we er in Juni weer bij zijn, we nog zoveel op de planning hebben staan, we (jullie daar in) Nederland ook echt wel missen, we hier nu graag zijn,.. voelt het alsof we altijd zo terug kunnen, omdat jullie er altijd blijven, met ons meedenken, we heel veel van jullie houden en nu alleen nog maar weer meer bijzondere herinneringen hebben gemaakt samen. We houden van jullie!


This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now