Recent Posts
Join My Mailing List

Tropische regen, maar achter de wolken..

Bintang De afgelopen weken, eigenlijk maanden zijn behoorlijk intensief geweest. Vooral het verlies van Bintang ons zwerfhondje heeft er behoorlijk ingehakt. Toen we hem vonden achter de keuken was hij erg zwak, maar vol levenslust. Op zijn laatste benen was hij door de jungle naar ons toegekropen voor hulp en wij zouden hem niet in de steek laten. Omdat we geen flauw idee hadden hoe we hem het beste konden helpen, hebben we maar alles geprobeerd wat er voor handen was. En dat is niet erg veel hier in Noord-Sulawesi. Zo is het vinden van een dierenarts die ons met zo'n straatschoffie wil helpen al een hele uitdaging. Maar gelukkig vonden we via via Instagram uiteindelijk een superlieve, veranderingsgezinde jonge dierenarts. En we waren het er allemaal over eens; Bintang zou beter worden, een ster! Misschien zelfs een liefdevol voorbeeld voor deze gemeenschap om meer van honden en al wat dat symboliseert te gaan houden. Maar ook zij tastte in het duister en röntgen apparatuur voor huisdieren is hier nog science fiction. Dat Bintang iig ontwormd, -bacteried, -parasiet en gevitamiend moest worden was wel duidelijk. Na een paar dagen leek Bintang ook echt wat op te knappen en ik kon mijn geluk niet op. Overal waar ik heen ging liep hij me achterna en als we elkaar even kwijt waren en ik riep zijn naam kwam hij er al gauw kwispelend en altijd hongerig aangerend. Ik begon al stiekem te fantaseren over Bintang als gezonde lobbes spelend met zijn hondenbroertjes op het strand. Maar het ging al snel helemaal mis. Hij bleef maar overgeven en uiteindelijk wilde hij ook niet meer eten en kon hij niet meer staan. Door de zwaardere medicatie hoorden en hoopten we. Kom op liefde, nog 1 dag volhouden. De dierenarts zou dan weer komen en zijn tweede infuus aanleggen. Na een fijne, ongebruikelijk lange avond vol knuffels, Bintangs en muziek, heeft hij zich nog stoer door de nacht heen geknokt om 's ochtends echt afscheid van me te nemen. Intens verdriet, waarom heeft niemand eerder van je gehouden? We waren te laat. Maar je hebt een naam, een thuis en je bent nu een ster.

Thuis om je heen

De vorige twee verhaaltjes gingen over ons bezoek aan Nederland en aan Nederlands bezoek dat hier langs kwam. Dat was superfijn. En ook best pittig, de mix van hier, daar, een druk seizoen tot en met november en dan nu veel rust om alles weer op een rijtje te zetten. Dus dat hebben we dan ook maar gedaan. Kees en ik zijn natuurlijk gewend om 24-7 op elkaars lip te zitten en weinig andere bemoeienis te hebben met ons eiland leventje. Als er hier iets gebeurt heeft het al gauw een grote impact, we zijn niet veel meer gewend en dat vinden we ook erg prettig; niet veel. Een punt voor wat zelfreflectie. Het is niet de bedoeling dat dit ogenschijnlijk coole tropische duikleventje ervoor zorgt dat ik jaarlijks 10 jaar ouder word. En daarin dacht ik eerst allerlei oplossingen te vinden in meer. Want ik ben nu hier en niet bij jullie in Nederland dus moet ik er verdorie ook wel echt alles uit halen wat er inzit en dat is veel meer dan alleen het managen van dit duikresort. Ik beloof dat ik niet voor niks die geboorten, huwelijken, mooie en moeilijke momenten, feestjes, (op)groeien en knuffels mis. Ik wil dingen veranderen, opzetten en mezelf volstoppen met vaardigheden waar ik bij anderen jaloers op ben. Ik denk dat ik het kan, ik heb het alleen nog nooit gedaan. Daar is in het eerste jaar niet veel van gekomen. Maar ik ben nu eindelijk sinds december begonnen met het opzetten van een project samen met Tasikoki (zoek het op, doen geweldige dingen tegen het smokkelen van wilde dieren hier) om een educatietraject te starten voor scholen op het eiland. Zodat kinderen leren zuiniger om te gaan met de fantastische natuur die ze hier nog hebben en daarmee hun toekomst. En deze scholen en de lokale overheid zijn al aan boord. Jey! Ook ben ik gestart met een studie permacultuur, een filosofie die volgens mij voor iedereen en vooral voor ons moeders natuur de wereld zou kunnen betekenen. Maar met gestart zijn houdt het wel een beetje op. Ik heb geen energie en voordat ik elke dag opnieuw weer opstart en volledig crash, moet ik dat eerst onder ogen zien. Waar is mijn energie gebleven? Zonder kan ik dit allemaal nog niet geven. Super super shit. Ik heb hier geen tijd voor..

Bali Dus het weekje Bali was erg welkom. Als je op een klein eiland woont moet je er af en toe vanaf. Veel mensen die ons bezoeken zeggen vaak over Bali dat ze het veel te druk, verwesterd en chaotisch vinden. Dat is juist de reden dat wij er af en toe even naar toe gaan. Om niet de enige buleh te zijn, een keer echt goed vegan te kunnen eten en even niet bezig te zijn met het resort. En we komen dan ook altijd weer blij, opgeladen en met nieuwe waardering voor ons stille, authentieke heerlijke eilandje Lembeh, terug. Ons tripje nu voelde veel te kort. We hebben koffie gedronken met Jeroen die op zijn eigen mooie reis is en ons in Nederland op weg heeft geholpen in de wereld van het duiken. We hebben gemediteerd en ons hart bedankt voor het kloppen, in een inspirerende perma-tuin, onder leiding van tough old cookie Margret. Er waren apen, gelijkgestemde backpackers, te coole Ibiza like vibes met influencende Insta people op Ceningan en ja zelfs een Franse chick die we mochten. Ook toffe strand hutjes en veel helblauw om in te ontspannen. En er waren ontzettend veel Chinezen, die duidelijk houden van natuur, maar minder van natuurschoon.

Meditatie maart Ik heb blijkbaar nog wat meer vitamine Bali nodig dan dit laatste tripje me kan bieden. Ik ga op retreat. En heb er neurotisch planmatig als ik (nu nog) ben gelijk een healer, silent dagen en surfdagen achteraan gepland, voor een zo volledig mogelijk pakket aan beter worden. Ik ben eindelijk zover. Ik ben de afgelopen 5 jaar eigenlijk al moe en in onderzoek. Na talloze bloedtesten, röntgenfoto's, hysterische huilbuien en paniekaanvallen, moet ik het gesprek dat ik al eerder heb gehad met de huisarts misschien toch eens serieus gaan nemen. Zou ik toch een burn out hebben? Ik moet eerlijk zeggen dat ik het heel moeilijk vind om hieraan toe te geven. En het dus al jaren aanpak met een 'Vanaf morgen ga ik echt nog gezonder eten, meer sporten en het allemaal nog beter doen' approach. Maar die druk die ik me dus al zo lang dagelijks opleg put me uit. En daar ben ik nu. Maar begrijp me goed, ik ben nu dus over het algemeen super positief over alles dat ik wil gaan doen. Maar ik wil zo veel en het lukt me niet om het nu te doen. En dat maakt me verdrietig en Kees ook. Dus ik moet even weg. Over een maandje vertrek ik en kom ik met nieuwe handvatten terug. Hopelijk vind ik mijn comfortzone en kan ik vanuit daar al die mooie dingen gaan doen die ik van plan ben. En mam en pap, no worries, ik ga niet bij een sekte hoor, haha.


This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now